قبول کنیم: خیلی آرایشگاه رفتن، خیلی به زیبایی رسیدن، پول خرج کردن، مسافرت بی حد رفتن، ریخت و پاش جزو اولویت های زندگی نیست.
مهمترین حس دنیا اینه که وقتی تنهایی می تونی خودت رو تحمل کنی یا نه.
اینکه چقدر برتری از دیگران ملاک نیست، مهم ترین مساله در زندگی اینه که دیگران، مخصوصا آدم های عادی تر از خودت و زیر دست هات از بودن باهات راضی هستند یا خیر.
اینکه آدم بخواد چی بپوشه و چی کار کنه در حیطه آزادی فردی اش قابل دستکاری نیست.
ما حق نداریم دیگران رو بخاطر نوع پوشش یا سبک لباس پوشیدن، خانواده اش، علایقش و گذشته اش طبقه بندی کنیم.
هر انسان یک دانه در خاک هستش. نوع رفتار ما از اون یه گل شاداب می سازه یا یک بوته خار.
من هرگز به خودم اجازه نمی دم کسی رو قضاوت کنم، چون مطمینم من هم روزی قضاوت می شم.
راستش به نظرم بدترین کاری که می شه کرد اینه که با آدم ها مثل قربانی رفتار کنیم. چون روزی این حس بدی که در دیگران درست کردیم بهمون بر می گرده.
اين جهان كوه است و فعل ما ندا
سوي ما آيد نداها را صدا
فعل تو كان زايد از جان و تنت
همچو فرزندي بگيرد دامنت
پس تو را هر غم كه پيش آيد ز درد
بر كسي تهمت منه، بر خويش گرد
فعل تست اين غصه هاي دم به دم
اين بود معناي قَد جَفٌَ القَلَم!
